Açık Beyaz
Bak dalından topluyor bakışlarım geceyi
Hâlâ biraz masumuz, gözlerini kaçırma.
şiir
Şiir Uslu Durmaz, Şair Usu Susturmaz -İlham-
Çünkü en nihayetinde şiir, yücelerde dolaşma sanatıdır. Derin reddedişten çoğalma: reddi dünya, reddi teslim, reddi sistem, reddi müsamaha. Bambaşka akılların çeşitlendiği yerde olur bu reddediş. Kapasa da gözlerini, tıkasa da kulaklarını, dokundurmaz olsa da ellerini; tarifi zor ızdırapların ‘sihirli dokunuşla’ damıtılmasıyla; duyar, görür, hisseder olguyu. Sinmenin ve sönümlemenin rafa kalktığı bir mekâna evrilir şiirini yazarken şairin iç dünyası. İlhamıyla, iddiasıyla, ruhuyla, usta dokunuşlarıyla yıkar, yerle bir eder, asla başa çıkılmaz. Çünkü şiir uslu durmaz, şair usu susturmaz.
Devam
Bir Düşü Uyandırmak
Sana söyleyecek büyük yalanlarım yok
Ey sütten kesilmiş hayat, yüzüme bak!…..
Uzun Teneffüs
Sözüm iyi kötü geçiyordu boşluğa
Oysa sakalım ve sevgilim yoktu….
Gölgeler Soğuk
Irmakları dökülüyor gençliğimin, dökülsün.
Ne hazin bu gün ateş, oysa yarın bir külsün
Diyip sustu sükûnet giydiren boyunduruk
Alınyazısını kötü bitiren bir sonbahar
Kalkıp gideceğim buradan, gölgeler soğuk….
Kendi Sesimden
Şiir bitti diyorlar, bitmeyecek efendi!
Ben Şirazi’den sonra bilmem kaçıncı Sadi….
Kırmızı Siyah
Çınardaki papağan bilmez, bir yanım mahcup
Bir yanım hâlâ 14, kayık kepli o çocuk,
Kalksam, kapına gelsem, sarılır mısın yarın
Ne güzeldin Kuleli, ne güzeldi kolların….